การหมดสภาพของน้ำมันฟู้ดเกรด

น้ำมันฟู้ดเกรด  คือ ผลเก็บเกี่ยวหล่อลื่นเกรดพิเศษ เพราะว่าการใช้งานกับเครื่องจักรในสายการผลิตอาหาร ซึ่งมีโอกาสที่จะปนเปื้อนไปในระหว่างขบวนการทำ  ด้วยว่าผลผลิตหล่อลื่นทั่วไปเมื่อมีการใช้งานก็จะเกิดการปฏิรูปทางเคมี เกิด สารไดออกซิน (Dioxin) ( รวมสารฟิวแรน ซึ่งเป็นสารที่มีส่วนผสมตีรั้งกับสารไดออกซินทั้งคุณลักษณะ อันตราย และแหล่งกำเนิด) เป็นสารเคมีที่คงตัวได้ดีในดิน ไม่ย่อยสลายเมื่อถูกความร้อน ไม่ละลายในน้ำ แต่ละลายได้ดีในไขมัน จึงสะสมอยู่ในเนื้อเยื่อของสิ่งมีชีวิตได้ การได้รับสารไดออกซินจากการสูดดมหรือกินอาหารที่มีสารไดออกซินปนเปื้อนอยู่เป็นเวลานาน

น้ำมันหล่อฟู้ดเกรดที่ใช้กันในล่าสุดนี้ส่วนมากเป็นพวกน้ำมันแร่ (Mineral Oil) ซึ่งเป็นของซื้อของขายจากการกลั่นน้ำมันดิบ พวกที่เป็นน้ำมันสังเคราะห์ (Synthetic Oil) ก็มีใช้อยู่บ้าง แต่เป็นจำนวนน้อยและใช้ในงานพิเศษๆ เท่านั้น ในที่นี้จะขอกล่าวเฉพาะการเสื่อมคุณค่าของน้ำมันหล่อลื่นชนิดน้ำมันแร่เท่านั้น

น้ำมันหล่อลื่นแต่ละชนิดได้ถูกทำขึ้นมาเพื่อให้มีสรรพคุณและคุณลักษณะเหมาะสมสำหรับงานหล่อลื่นแต่ละประเภท โดยการนำเอาน้ำมันพื้นฐานที่มีความหนืดพอเหมาะมาเปลี่ยนแปลงคุณภาพด้วยการเติมสารเคมีเพิ่มคุณลักษณะ เพื่อให้คุณลักษณะพิเศษตามความต้องการ เช่น คุณลักษณะในการชะล้างป้องกันฟอง หรือรับแรงกด เป็นต้น เมื่อถูกใช้งานคุณลักษณะด้วยกันคุณภาพของน้ำมันหล่อลื่นต้องสูญเสียหรือเสื่อมถอยลงไปเรื่อยๆ จนในที่สุดไม่อยู่ในสภาพที่เหมาะสมกับการใช้งานอีกต่อไป ลักษณะการเสื่อมสภาพของน้ำมันหล่อลื่นสามารถจำแนกออกได้เป็น 3 ลักษณะใหญ่ๆ คือ

  1. การด้อยคุณภาพของตัวเนื้อน้ำมันที่ปรากฏจากปฏิกิริยาอ็อคซิเดชั่น
  2. สารเพิ่มคุณลักษณะในน้ำมันถูกใช้หมดไป หรือเสื่อมคุณภาพไป
  3. มีสิ่งมอมแมมหรือสารอื่นจากภายนอกเข้าไปปะปน

 

Comments are closed.